Εικαστική Έκφραση
Όταν η σιωπή παίρνει χρώμα.
Για μένα, η ζωγραφική αρχίζει πριν ακόμη υπάρξει εικόνα. Αρχίζει από ένα χρώμα, μια αίσθηση, μια εσωτερική κίνηση που ζητά να γίνει ορατή.
Εν αρχή ην… το χρώμα
Στη ζωγραφική, για μένα, όλα αρχίζουν από το χρώμα.
Το επιλέγω χωρίς να γνωρίζω πάντοτε πού με οδηγεί. Μπορεί να υπάρχει μέσα μου μια αίσθηση ή και η πρώτη σύλληψη μιας εικόνας· όμως το χρώμα ανοίγει τον δρόμο.
Συντονίζομαι μαζί του και το ακολουθώ. Αφήνω τα χρώματα να συναντηθούν, τις μορφές να εμφανιστούν και το έργο να εξελιχθεί χωρίς να προσπαθώ να το οδηγήσω σε ένα προκαθορισμένο αποτέλεσμα.
Δεν με ενδιαφέρει η τελειότητα, αλλά εκείνη η στιγμή όπου κάτι που πριν δεν είχε μορφή αρχίζει να γίνεται ορατό. Να μου κάνει νόημα.
Κάποιες φορές το αναγνωρίζω αμέσως. Άλλες, μένω απέναντί του, το παρατηρώ και περιμένω να μου αποκαλύψει αυτό που γεννιέται.
Και κάπως έτσι, η σιωπή παίρνει χρώμα.
Η μαθητεία
Ο πρώτος μου δάσκαλος, Σπήλιος Τσούνης, εμπιστεύτηκε από την αρχή τον τρόπο μου. Με άφησε να αρχίσω από το χρώμα, αντί να προηγηθεί το σχέδιο.
Αργότερα, με παρότρυνε να παρουσιάσω τα ποιήματά μου δίπλα στους πίνακες. Ήταν η πρώτη φορά που οι δύο γλώσσες της δημιουργίας μου συναντήθηκαν δημόσια.
Η μαθητεία μου συνεχίστηκε στη Βακαλό, με τη ζωγράφο – εικαστικό Μαριγώ Κάσση, αλλά και μέσα από τη γλυπτική, τη χαρακτική και την ιστορία της τέχνης. Στην τελική έκθεση της σχολής, ένα έργο χαρακτικής μου επιλέχθηκε από τον διευθυντή της Βακαλό για να παραμείνει στη βιβλιοθήκη της.
Όταν η ψυχή βρίσκει μορφή
Η εικαστική έκφραση μπορεί να λειτουργεί θεραπευτικά όταν δεν ξεκινά από την ανάγκη να φτιάξουμε κάτι «σωστό», αλλά από την ελευθερία να αφήσουμε να εκφραστεί αυτό που υπάρχει μέσα μας.
Το έχω βιώσει πρώτα στη δική μου ζωή. Κάθε φορά που έδινα χώρο και προσοχή στη δημιουργία, κάτι άρχιζε να κινείται μαγικά γύρω μου. Άνοιγαν δρόμοι, συναντήσεις, εκθέσεις, εκδόσεις — αλλά, κυρίως, άνοιγε ένας διαφορετικός τρόπος να αναγνωρίζω όσα συνέβαιναν μέσα μου.
Ένα έργο φέρει τη συνειδησιακή κατάσταση της στιγμής που γεννήθηκε. Κρατά ένα συναίσθημα, την εσωτερικότητα μιας αλήθειας που δεν είχε ακόμη βρει λέξεις. Και αρκετές φορές συναντά έναν άλλον άνθρωπο ακριβώς τη στιγμή που είναι έτοιμος να τη δει.
Όταν αφήνουμε την ψυχή να εκφραστεί ελεύθερα, το έργο δεν χρειάζεται πάντα να γίνει κατανοητό από τον νου. Μπορεί απλώς να μας αγγίξει.
Όταν το έργο αρχίζει να μιλά
Από το σκοτάδι στο Φως.
Όταν ένα έργο βγαίνει προς τον κόσμο, αποκτά τη δική του ζωή.
Έτσι και τα έργα μου βρήκαν τον δρόμο τους σε εκθέσεις και παρουσιάσεις, συναντήθηκαν με τη μουσική και, αργότερα, με την ποίηση στις σελίδες του βιβλίου μου «Ακούγοντας τη φωνή, συναντώντας το παράδοξο».
Δεν με ενδιαφέρει να υποδείξω στον θεατή τι «πρέπει» να δει, αλλά να δημιουργώ χώρο για να συνδεθεί και να πάρει από το έργο αυτό που χρειάζεται.
«…θαμπώνει τα όρια ανάμεσα στο αληθινό και το φανταστικό, το ορατό και το αόρατο, το συνειδητό και το ασυνείδητο.»
Βασιλική Α. Βαγενού — Ιστορικός Τέχνης
Έργα
Μια επιλογή από διαφορετικές στιγμές και περιόδους της εικαστικής μου πορείας.
Κάθοδος Αγγέλων
Του φεγγαριού τα κλάματα
Μοίρα και θάλασσα
Ευγονία
Ουράνιο δάκρυ
Κόρη και μάνα
Ένας θλιμμένος ήλιος
Στάλα ζωής
Πύλη
Του βυθού το ξύπνημα
Το 13ο Φεγγάρι
Από έναν καμβά 20 × 20 σε έναν ολόκληρο κύκλο
Όλα ξεκίνησαν ένα πρωί στο εργαστήριο του δασκάλου μου, από έναν μικρό τετράγωνο καμβά. Τόσο μικρό, που αναρωτιόμουν τι θα χώραγε πάνω του…
Κι ο δάσκαλός μου αστειεύτηκε όταν με είδε να τον κρατώ: «Τι θα κάνεις εκεί πάνω, Ευαγγελία;»
Δεν ήξερα. Ξεκίνησα, ως συνήθως, απ' το χρώμα. Εκείνο το πρωί με φωτεινό κίτρινο και ματζέντα. Ύστερα λευκό και χρυσό και, σιγά σιγά, μέσα στον μικρό καμβά πρόβαλε ένας κύκλος.
Ένα φως εισέβαλε στο σκοτάδι.
Καθώς συνέχισα να δουλεύω το έργο, αναδύθηκε μέσα μου η μνήμη από ένα εργαστήριο πνευματικής αφύπνισης και μαζί της ήρθε το όνομά του: Το 13ο Φεγγάρι.
Όμως ο μικρός καμβάς δεν έμεινε μόνος. Άρχισα να φαντάζομαι γύρω του ένα μεγαλύτερο έργο — αυτό που είχε γεννηθεί ζητούσε τώρα να απλωθεί.
Έτσι δημιουργήθηκε σταδιακά ο Ζωδιακός Κύκλος: τρεις επάλληλοι καμβάδες, με το 13ο Φεγγάρι στο κέντρο και τα δώδεκα ζώδια γύρω του. Τα αρχικά χρώματα παρέμειναν ως κοινός παλμός στο έργο, ενώ κάθε σύμβολο απέκτησε τη δική του χρωματική παρουσία.
Τα ζώδια τα έβαλα αυθόρμητα δεξιόστροφα, σαν την κίνηση του ρολογιού. Ύστερα έμαθα πως η συνήθης απεικόνιση του ζωδιακού κύκλου ακολουθεί την αντίθετη φορά — και ντράπηκα για το… «λάθος» μου.
Κι όμως, αργότερα κατάλαβα πως η διαίσθησή μου κάτι ήξερε…
Ο Ζωδιακός Κύκλος
Ζωδιακός Κύκλος · 100 × 100 εκ. · Μικτή τεχνική σε καμβά
Τα δώδεκα ζώδια
Κριός
Ταύρος
Δίδυμοι
Καρκίνος
Λέων
Παρθένος
Ζυγός
Σκορπιός
Τοξότης
Αιγόκερως
Υδροχόος
Ιχθύες
12 έργα · μικτή τεχνική σε καμβά
Και σχεδόν δύο χρόνια αργότερα συνέβη: ο Ζωδιακός Κύκλος έγινε το πρώτο έργο που άφησα να φύγει από τα χέρια μου.
Κάθε έργο είναι για μένα ένα σημείο μετάβασης — συναισθηματικής, νοητικής, νοηματικής. Ένα βήμα συνείδησης. Το να επιτρέπω σε ένα από αυτά να φύγει μακριά μου είναι κι αυτό ένα μεγάλο βήμα.
Ίσως ένα έργο ολοκληρώνεται πραγματικά όταν αρχίζει να μιλά και σ' έναν άλλο άνθρωπο, πέρα απ' τον δημιουργό του.
Η δημιουργία μέσα στο ANASANA
Η εικαστική έκφραση δεν έμεινε μόνο στην προσωπική δημιουργία. Με τα χρόνια βρήκε φυσικά τη θέση της και στη δουλειά μου με τους ανθρώπους.
Αρκετές φορές, εκεί όπου οι λέξεις σταματούν, συνεχίζει το χρώμα.
Στο Chakradance™, η δημιουργία του προσωπικού mandala ολοκληρώνει κάθε συνάντηση, δίνοντας μορφή σε κάτι από το βίωμα του χορού. Στην 7χορδη Σπείρα, αλλά και σε άλλες βιωματικές συναντήσεις, η ζωγραφική εμφανίζεται ως ένας ακόμη τρόπος έκφρασης — ελεύθερα, χωρίς αίτημα για τεχνική ή συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Εδώ, η ουσία είναι στη διαδικασία. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι ζωγραφίζει κάποιος, αλλά τι συναντά καθώς αφήνει το χρώμα και τη μορφή να μιλήσουν.
Ίσως ένα έργο να σου μιλήσει πριν ακόμη βρεις τις λέξεις.
Αν κάτι από όσα είδες εδώ σε άγγιξε, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου.
Επικοινώνησε μαζί μου →