Ποίηση
Όταν η λέξη έρχεται πριν από τη σκέψη.
Από την πρώτη παιδική μου γραφή μέχρι τη συνάντηση με τον κόσμο, η ποίηση υπήρξε για μένα ένας τρόπος να ακούω την ψυχή, να μεταμορφώνω το βίωμα και να εκφράζω όσα δεν μπορούν να ειπωθούν αλλιώς.
Εν αρχή…
Κρυφά ακούμπαγα τους στίχους στο χαρτί, από δέκα χρονών. Μεταμόρφωνα έτσι τον κόσμο μου. Η μετάβαση από το έξω στο μέσα μου ήταν —και παραμένει— μια λυτρωτική διαδικασία, που μπορεί να ξεκινά από το σκοτάδι και να καταλήγει στο Φως.
Η ποίηση ερχόταν σαν βάλσαμο στον νου, σταματώντας για λίγο τον εσωτερικό του πόλεμο. Δεν χρειαζόταν να την αναζητήσω. Ερχόταν αυθόρμητα, όταν κάτι μέσα μου ζητούσε να ακουστεί, να αναγνωριστεί, να κινηθεί.
Με τα χρόνια κατάλαβα πως αυτή η κίνηση δεν αφορά μόνο εμένα. Ένα ποίημα μπορεί να κουβαλά ψήγματα ελπίδας ακόμη και μέσα στον πόνο. Να φέρνει λέξεις-κλειδιά που υπενθυμίζουν, ενδυναμώνουν, ισορροπούν. Να ανοίγει χώρο για μια νέα συνειδητο-ποίηση.
Και κάθε φορά που η ποίηση έρχεται, ζητά να περάσει μέσα από εμένα και να συνεχίσει τη δική του πορεία.
«Μου παραδίδεται, μα δεν μου ανήκει.»
Η ποίηση ως μήνυμα και συνάντηση
Για μένα, η ποίηση είναι μια ιδιαίτερη επικοινωνία. Με γνησιότητα, λιτότητα και Θεία Χάρη, μπορεί να συνδέει κόσμους, να θυμίζει Θεό και να ξεκουράζει τον άνθρωπο.
Από τη μία μαρτυρά ποιοι είμαστε. Από την άλλη μας ανακουφίζει. Είναι η Ψυχή μας που ζητά προσοχή — κι εγώ γράφω για να την ακούω καλύτερα.
Όταν όμως το ποίημα μοιράζεται, η επικοινωνία ανοίγει προς τον άλλον. Μπορεί να συναντήσει μια δική του μνήμη, μια αλήθεια ή ένα συναίσθημα και να γίνει τόπος αναγνώρισης.
Αν ήταν αριθμητική, θα περιείχε όλες τις πράξεις.
Γιατί αφαιρεί τα περιττά, προσθέτει νόημα στα απλά, πολλαπλασιάζει τη δύναμη του λόγου και διαιρεί τον εαυτό της σε εκδοχές.
Αν ήταν έδεσμα, θα μας έφτανε μία μόνο μπουκιά.
Αν ήταν τόπος, θα ήταν η άβυσσος εκείνη που δεν την κατοικήσαμε.
Γυρίζει τον κόσμο σαν άρωμα «φτασμένης» Εδέμ, σαν μία γεύση παράδεισου.
Τελικά εκείνη κάνει ό,τι θέλει, και όχι εμείς.
Από το χαρτί στον κόσμο
Για πολλά χρόνια, η ποίηση ήταν μια προσωπική συνομιλία. Έγραφα για να ακούω όσα συνέβαιναν μέσα μου και να τα μεταμορφώνω σε λέξεις.
Όμως τα ποιήματα ζητούσαν κάποτε να βγουν από το χαρτί. Με τη φωνή να συναντήσουν ανθρώπους, να γίνουν «μια ώρα συντροφική».
Έτσι κάποια ποιήματά μου ταξίδεψαν σε ποιητικές βραδιές, άλλα σε διαγωνισμούς, άλλα βρήκαν τη θέση τους σε βιβλία ή συναντήθηκαν με τη μουσική και έγιναν τραγούδια.
Ανάμεσά τους, «Το τραγούδι της Σφίγγας» διακρίθηκε στους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης, ενώ το «Προσφεύγω» απέσπασε το 2ο βραβείο στον 13ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού.
Ποιήματά μου υπάρχουν επίσης στο βιβλίο μου «Ακούγοντας τη Φωνή», όπου συναντιούνται με έργα ζωγραφικής, αλλά και στο μουσικό ρεπερτόριο «36 Παρτιτούρες για όλους», όπου δύο ποιήματά μου, μαζί με τις μελωδίες που εμπνεύστηκα γι' αυτά, επιλέχθηκαν και έγιναν παρτιτούρες για μουσική διδασκαλία.
Κάποια άλλα παραμένουν ακόμη ανέκδοτα. Μπορεί να περιμένουν τη δική τους στιγμή για να βγουν στο Φως.
Από την ποίηση στο βίωμα
Με τον καιρό, η ποίηση βρήκε θέση και στη θεραπευτική μου εργασία. Στη 7χορδη Σπείρα, ο λόγος μπορεί να γίνει ερέθισμα για εσωτερική διερεύνηση, συνειδητοποίηση, σύνδεση.
Εμπιστεύομαι την ποίηση ως μία Τέχνη που αγγίζει εκεί που η σκέψη μπορεί να μη φτάνει. Αρκετά συχνά μία λέξη ή φράση αρκεί για να ξυπνήσει κάτι που ήδη υπάρχει μέσα μας και ζητά να ακουστεί.
«Τα θραύσματα της λογικής είναι τα κορδόνια της ποίησης.»
Σταγόνες Ειρήνης
Ποιήματα που μας στέλνει ατόφια η έμπνευση, από έναν τόπο Ειρήνης.
Κάποιες λέξεις μάς συναντούν ακριβώς τη στιγμή που τις χρειαζόμαστε.
Αν κάποια από αυτές σε άγγιξε, θα χαρώ να συνδεθούμε.